فضای مجازی پر شده است از بداخلاقی ها. طرفداران این برای آن تیر در کمان می کنند. هوادارن آن برای این تیغ از رو می کشند. در این تیغ و تیر گردان، آنچه هزار زخم بر می دارد اخلاق جامعه است. آنچه آسیب می بیند، روح و روان مردمی است که با هزار نگرانی باید این جنگ و جدل را تا آخر تماشا کنند. اهل خرد البته زبان به نصیحت دارند اما تا کجا شنیده خواهد آمد؟ بمانیم و ببینیم. در این میان توئیتِ استاد سید عباس صالحی، به دل می نشست؛" رعایت اصول اخلاقی در نامزدهای انتخاباتی یک فضیلت نیست، یک ضرورت است. فردی که برای رأی بیشتر به تهمت و افترا و سلب آبروی محترم اقدام کند، پس از مسئولیت جسارت افزونتر برای زیرپا گذاشتن قوانین و اصول اخلاقی خواهد یافت. اخلاق زینت نیست، جان و روح جامعه سالم است. آن را دستکم نگیریم." واقعا نباید دست کم گرفت این مهم را. دیدیم و گزیده شدیم توسط کسانی که برای رای بیشتر زبان به تهمت و تخریب گشودند. آثار زیان بارش را هم در افتراق ملی هنوز شاهدیم. همین ها وقتی به قدرت رسیدیند با زیر پا گذاشتن قوانین، بلایی سر نظام مدیریتی آوردند که هنوز داریم از آن می کشیم. اگر برخی افراد و هواداران شان برای خود حد و مرزی قائل نیستند، ما حرمت بگذاریم به مرز های اخلاقی و مهمترین مولفه انتخاب کسی که به او رای می دهیم همین اخلاقمداری باشد. کسانی که امروز حاضر نباشند برای چند رای بیشتر، مرز های جوانمردی و اخلاق را رد کنند، فردا که به قدرت برسند هم به خود اجازه نخواهند داد پا بر قانون بگذارند و اصول اخلاقی و حقوق مردم را نادیده انگارند. آری، اخلاق، زینت نیست، یک ضرورت راهبردی است برای مملکت داری. یک واجب فرهنگی است برای اعتلای نام ایران. یک نیازِ حیاتی است برای جامعه ای که زیستن به قاعده حیات طی

جامعه به ساختارهای حقوقی میتواند از «حق» حراست کند؛ البته حقوقی که مستظهر به وحی و کلام معصوم(ع) باشد. بیان صریح معصوم هم تبیینکننده آن باشد. با این نگاه میتوان گفت حقوق در نظام تربیتی رضوی فقط جنبه حقهای مصطلح که در رژیمهای حقوقی در ماده و تبصره بدان میپردازند، ندارد. حتی فقط ناظر به جنبههای فقهی هم نیست. حقهایی که امامرضا(ع) سیاهه میفرمایند، فهرستی است که برای روشنی زندگی، تنظیم شده است. تنها فیزیکال هم نیست که بشود در هیئت «ابزار» تصویرسازی کرد. «ابراز»ی هم هست و قبل از گفتار نیز البته در بستر پندار رشد یافته است.چنانکه در کلام تبیینی حضرت رضا(ع) میخوانیم: «ازجمله حقوق مؤمن بر مؤمن، این است که در دل، او را دوست بدارد. با مالش به او کمک برساند. او را دربرابر کسى که به وى ستم کند، یارى دهد. اگر مسلمانان غنیمت و خراجى داشتند و او غایب بود، سهم او را برایش بگیرد. هرگاه درگذشت، تا قبرش او را تشییع کند. به او ستم نکند. با او دغلى نکند. به او خیانت نکند. او را وانگذارد. از او غیبت نکند. دروغگویش نشمارد». محبت قلبی اولین قدم است در احقاق این حقوق. این را هم باید به «مودت» ارتقا دهد. توجه داریم که واژه مودت که از کلمه عربی «ودّ» گرفته شده است، نوعی احساس عاطفی شدید انسان است، آنهم تنها به اشخاص نه اشیا. در یک ارتباط دوسویه هم شکل میگیرد. این هم برای بهتر کردن حال جامعه، خیلی بیشتر از محبت مؤثر است؛ چه محبت را به سکهای مانند میکنند که میتواند یک رو داشته باشد. میتواند یک ابراز حال بیپاسخ باشد اما مودت به همان قاعده «کاسه جایی رود که قدح بازآید» سلام را با علیکی پرمهرتر پاسخ میگوید. این هم دادوستد دوست داشتن را تکثیر میکند. از فراوانی خُلقی چنین، خَلقی توشه ب

هنوز اسامی نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری، اعلام نشده بود که فضای مجازی پر شد از بداخلاقیها. اکنون هم برخی مدعیان، میدان را در اختیار گرفتهاند. همانها که از "نژادپرستی جناحی" به خودبرتربینی مطلق رسیدهاند. واژههای رفیع با مفاهیم گسترده را به گرو برداشته و از معنا تهی کردهاند. واژه همهگیر "انقلابی" را چنان تنگ معنا کردهاند که نه دیگر جریانات که بسیاری از خودِ اصولگرایان را هم از دایره بیرون میگذارد. همانهایی که پیشتر در یک صف میایستادند و بر یک سفره مینشستند و نان و نمکشان مشترک بود. خودانقلابی پندارها، به غروری دچار شدهاند که دیگران را از بالا به پایین مینگرند و گاه اصلا نمیبینند. فقط خود را شایسته میدانند. فقط حق خود میدانند همه چیز را. هوادارانِشان هم در این باور ناصواب با آنان همراهند لذاست که میبینیم طرفداران این برای آن تیر در کمان میکنند. هواداران آن برای این تیغ از رو میکشند. در این تیغ و تیر گردان، آنچه هزار زخم بر میدارد اخلاق جامعه است. آنچه آسیب میبیند، روح و روان مردمی است که با هزار نگرانی باید این جنگ و جدل را تا آخر تماشا کنند. هرچند در شرایطی چنین خیلیها به مبادله عطا و لقا میرسند. آنچه اکنون در فضای مجازی میبینیم این است که فقط گروهی خاص، قبل از انتخابات خود را پیروز میدان میپندارند. آنانی هم که از میانِ خودشان به نصیحتِشان برخاستهاند میخواهند که اینان در حقِ همدیگر- همان همجناحی- اخلاق را رعایت کنند. ببین که نسبیت در اعمال تا کجا رسیده که اخلاقمداری را هم دسته بندی میکنند و در حق خودشان روا میدانند اما در حق دیگران خیر! بگذریم. الحمدلله جامعه از روی دست اینان نمینویسد و خدا هم پروندهای که اینان مینگارند را نمیخواند. ما با

تابوت را صندوق عهد میu200aتوان نامید. عهد برادری، همu200aنوعی، همu200aوطنی. با صندوق رأی نمیu200aشود آن را قیاس کرد. در صندوق رأی، نظرها و پنداشتهu200aها و انگاشتهu200aها و برنامهu200aها و حتی نوع رویارویی با افکار عمومی و مدیریت آن با تبلیغات است که رأیu200aمیu200aگیرد. اما تابوت و تشییع و سیاهu200aپوشی و سوگواری را باید در عهد، بازخواند. عهدی که خویشاوندان و همu200aوطنان را از منتهاu200aالیه قهر هم به قله آشتی میu200aکشاند تا آتشی که در دل افروخته شده است را التیام دهد. ما تجربه کردهu200aایم خویشاوندان با نگاهu200aهای مختلف سیاسی. کسانی که در اوج رقابتu200aهای انتخاباتی به ستادِ رقیب خویشاوندشان راه میu200aبرند و برای موفقیت او، که با نگاه فرداپژوهی خود همراه میu200aبینند، تلاش میu200aکنند، اما به گاه حادثه، به فصل غم، اولین کسانی هستند که خود را به معرکه میu200aرسانند. این دو را نباید به سبکu200aاینu200aهمانیu200aخواند چه به واقع هم این دو بسیار از هم و با هم متفاوتu200aاند. همین نگاه هوشمندانه و منطقی است که راه برu200aهمدلیu200aدر عینu200aناهمu200aنظری u200aمیu200aگشاید. حتی رقیبان دیروز را به غمu200aگساران امروز تبدیل میu200aکند. چیزی که امروز بعد از آن فاجعه تلخ و عروج شهادتu200aگونه رئیسu200aجمهور رئیسی و همراهان نازنینش میu200aبینیم از این جنس است.u200aجمهوری که به رئیسی رأی نداده بودند هم خود را به میدان تشییع و عزا رساندند و او راu200aشهیدِu200aخود دانستند. به واقع هم همین است. حکایت رقابتu200aهای سیاسی از قرابتu200aهای معنوی و عاطفی جداست. ارجمندی فرهنگ ایرانی و اخلاق دینی هم در همین ظرافتu200aهاست. در اینکه میان کنشu200aها و واکنشu200aها در عرصهu200aهای گوناگون تفاوت قائل شویم. استاندارد رقابتu200aهای سیاسی هم این است که با شمارش آرا، همه به تنظیمات فرهنگی خود برگردند نه اینکه خط افتراقِ مناظرات و رقابتu200aها را چنان پررنگ نگهدارند و حتی بر ر

عزادار باشيم يا پا به رکاب رقابتهاي انتخاباتي، "نان" ميخواهيم. با شکم گرسنه نه ميشود سوگواري کرد و نه ميشود به شور و هيجان انتخاباتي پرداخت. اين را عرض کردم تا به يادآورم که مسئله مهم همسانسازي حقوق براي بازنشستگان کشوري و لشکري فراموش نشود. همچنين متناسبسازي حقوق و مستمري بازنشستگان تامين اجتماعي، گرفتار اما و اگر نگردد. اين حقالناس است که در هر شرايطي بايد براي اداي آن کوشيد. قطعا روح بلند رئيس جمهور رئيسي نميپسندد که پيشکسوتان و سازندگان ديروز ايران عزيز امروز گرفتارِ شرايطي باشند که عزتشان را در غبار ميبرد. يادمان نميرود که خود رئيس جمهور شهيد، در برنامههاي تبليغات انتخاباتي با چه حرارت و جديتي از ضرورت توجه به بازنشستگان ميگفت. خداي او را در رحمت واسعه خود گيرد که استدلال ميکرد به شرايط زندگي بازنشستگان که داماد آمده، عروس آمده، نوه آمده و.... همينها هم خرج زندگي بازنشسته را سنگينتر ميکنند. حاکميت هم بايد به اين مهم توجه داشته باشد. حضرات نامزد رياست جمهوري هم قطعا به اين مهم توجه دارند و خواهيم ديد در سخنرانيها و مناظرات به اين مسئله راهبردي خواهند پرداخت. ويژه هم سخن خواهند گفت در اين زمينه. "حق" هم همين است و "احق" و سزاوارتر اين که اين گفتهها در کمترين زمان به برنامه تبديل و اجرايي شود. به گونهاي که همگان نه در کلام مسئولان نه در کاغذ که درعمل نتايج آن را ببينند. البته براي سال جاري، قانون مشخص است و محل بودجه اختصاصي هم معلوم. آنچه بايد زودتر معلوم شود زمان پرداخت است.همانطور که قانون مشخص کرده است بايد 40 درصد از عقب ماندگي حقوق بازنشستگان تا 90 درصد حقوق شاغلان همتراز جبران شود. در نظام تامين اجتماعي هم با در نظرداشتِ ضريب زمان بازنشستگي، 40

بسم رب الشهداء والصدیقین حروف خود داغدارتر از آن اند که بتوانند کلمات را به تسلیت، شمار کنند. هر کلمه ای که شکل دهند خود حسینیه ای خواهد شد نشسته به ماتم. ماتمِ رئیس جمهوری که "خادم همه جمهور" بود. کلمات سوگوارند مثل همه ملت نجیب و مهربان ایران. ایه ای باید خواند که شرح حقیقت و آرامش بخش دل باشد؛" مِنَ المُؤمِنينَ رِجالٌ صَدَقوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيهِ ۖ فَمِنهُم مَن قَضىٰ نَحبَهُ وَمِنهُم مَن يَنتَظِرُ ۖ وَما بَدَّلوا تَبديلًا؛ در میان مؤمنان مردانی هستند که بر سر عهدی که با خدا بستند صادقانه ایستادهاند؛ بعضی پیمان خود را به آخر بردند (و در راه او شربت شهادت نوشیدند)، و بعضی دیگر در انتظارند؛ و هرگز تغییر و تبدیلی در عهد و پیمان خود ندادند." قلم ها سوگوارند مثل همه جوانمردان قلندر که رسم فتوت به جا می آورند. سوگوار مردانی که به شرح این آیه زیست کردند و به عهد الهی لبیک گفتند. خانه مطبوعات و رسانه های خراسان جنوبی، به نیابت از قبیله قلم، شهادت خادم الرضا، آیت الله دکتر رئیسی، رئیس جمهور پرتلاش و مجاهد و نماینده معزز خراسان جنوبی در مجلس خبرگان، آیت الله آل هاشم، امام جمعه مردمی تبریز، آقای دکتر امیر عبداللهیان، وزیر خارجه جمهوری اسلامی و هیئت همراه را صمیمانه تسلیت می گوید. قطعا خون پاک این شهدای خدمت، جانی تازه به فرایند خدمتگزاری خواهد داد. این تجربه تاریخی ملت ایران است که جای شهید هرگز خالی نمی ماند. تحقق وعده خداوند بر پر کردن جای شهید به لطف خویش را آزموده ایم. اینک هم باور داریم راه شهدا با اقتدار افزونتر ادامه خواهد یافت. خانه مطبوعات و رسانه های استان این غم جان سوز به ساحت مقدس ولی عصر(عج) و رهبر فرزانه انقلاب، حضرت آیت الله خامنه ای و ملت شهید پرور ایران تسلی